1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

darowizny

Wielki Post z błogosławionym Honoratem

Poniżej udostępniamy rozważania s. Urszuli S., związane z Rokiem Dziękczynienia za osobę i dzieło bł. Honorata, publikowane na łamach Głosu Katolickiego dieceji łomżyńskiej, w okresie Wielkiego Postu 2017.

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Krzyż i Nadzieja

Gdy przyglądamy się postaci i życiu bł. Honorata Koźmińskiego wchodzimy niejako w pewną tajemnicę paradoksu i Bożego działania. Nie ulega wątpliwości ze wśród ludzi współczesnych o. Honoratowi, trudno znaleźć więcej osób, równie wielkiego formatu. Ten prosty zakonnik a zarazem szaleniec Boży, oddany całkowicie sprawom Kościoła i Ojczyzny, otworzył się na Boże natchnienie i odważnie postawił krok ku własnej świętości i uświęceniu świata. „Chcę być święty – pisał podczas rekolekcji – z jakąkolwiek bądź ofiarą...Jeśli stanę się świętym, i wszystkie prace łatwiej i z większym skutkiem pójdą. Cóż u Boga znaczy wysłuchać moje pragnienie?” Tak więc, wbrew trudnej sytuacji politycznej, podjął heroiczne dzieło odrodzenia życia narodowego, moralnego, a nade wszystko życia zakonnego w zniewolonej wówczas Polsce. Jako inicjator nowej formy życia zakonnego, powołał do życia liczne, ukryte wspólnoty zakonne, oparte na Ewangelii i franciszkańskim stylu życia, poświęconego Bogu bez zewnętrznych oznak zakonnych. Ten nieprzeciętny kierownik dusz stał się dla wielu przewodnikiem i ojcem. Każdą chwilę poświęcał na szerzenie prawdy o miłości Bożej, nie tylko w konfesjonale, lecz również w korespondencji czy drukowanych publikacjach. Podczas swego długiego życia, błogosławiony szedł niestrudzenie z krzyżem na ramionach. W młodości doświadczył własnego upadku i zaparcia się Boga. Przeszedł przez więzienie, dziesiątki rewizji, wezwania na policję i przez różnego typu śledztwa. Mimo to szedł przez życie prosto do celu, który ukochał, wierny swoim postanowieniom, wierny wewnętrznej prawdzie. Nie lękał się uwięzienia ani wygnania. Natomiast na wszystko starał się patrzeć przez światło Bożej nadziei. Pisał: „ Każdy chrześcijanin, a szczególnie dążący do doskonałości i pragnący wielkie rzeczy działać dla Boga, przede wszystkim powinien obudzić w sobie nadzieję i często ufać nawet przeciw nadziei (...) Starajmy się, przeto utrzymywać w sercach największą nadzieję dostąpienia życia wiecznego i wszystkich łask koniecznych, abyśmy z Bogiem mogli się zjednoczyć. A chociaż, poznając słabość naszą, powinnyśmy się zawsze obawiać, z ufności jednak w Bogu, który chętnie nas wspiera i wszystko może, jesteśmy do wszystkiego sposobni, bo On jak wszystko z niczego stworzy, tak i w sercu naszym wszystko czyni, jeżeli tylko będziemy dobrze o tym pamiętali, że nic nie jest z nas samych, a wszystko z Boga”.

Świadectwem tej niezłomnej nadziei stała się postawa o. Honorata, który pod koniec życia w wyniku nieporozumień, został odsunięty od kierowania zgromadzeniami. Ponadto następujący po tym, nakaz ze strony władz kościelnych, ujawnienia ukrytych wspólnot, błogosławiony przyjął z heroiczną pokorą i posłuszeństwem Ojcu Św. Ta akceptacja bolesnej dla niego decyzji, stała się znakiem świętości i potwierdza krzyżową drogę błogosławionego. Wydawać się mogło, że założone przez niego dzieło, jeszcze za życia rozsypało się w gruzy. Dzieło to obumarło, lecz po śmierci rozwinęło się, nabierając nowej mocy. Doskonale tajemnice tę rozumiał Honorat: „ Dążeniem naszym, pragnieniem, jedyną myślą naszą – chwała Boża i uświęcenie nasze, a do tego nie idzie się po różach ani nie dochodzi się, pijąc z kielicha rozkoszy żyjących; krzyż to godło chrześcijanina; krzyż to reguła, to księga życia, to droga jedynie pewna dla dusz, które świętości pragną. Wszelka droga do świętości, co nie na kalwarie prowadzi, złudzeniem jest tylko i nie zawiedzie do nieba”.

O. Honorat okazał się wielkim świadkiem „nadziei, która zawieść nie może”. Mimo pozornej klęski i przegranej, ten wierny syn św. Franciszka, stał się niezłomnym naśladowcą Jezusa Chrystusa, który pierwszy umarł i zmartwychwstał, przywracając nam życie. „Zmartwychwstanie, – pisze błogosławiony – to nowy cud miłości Bożej, na którym cała wiara i nadzieja nasza się opiera, z którego najobfitsze łaski na nas spłynęły, w którym przedwieczna miłość ku nam w największym zajaśniała blasku”. Święty Jan Paweł II wyniósł na ołtarze Honorata Koźmińskiego 16 października 1988r., w dziesiątą rocznicę swego pontyfikatu. Podczas homilii na placu Św. Piotra, mówił: „I oto, po udrękach swej duszy ujrzał światło i nim się nasycił (por. Iz 53, 11). Dziś odbiera chwałę ołtarzy w Kościele. Pokazuje nam, jak odczytywać „znaki czasu". Jak trwać po Bożemu i działać w naszych trudnych czasach. Uczy, jak w duchu Ewangelii rozwiązywać trudne sprawy i zaradzać ludzkim potrzebom...”.

Minęło 100 lat od śmierci bł.Honorata, a mimo to żyje On bardziej wśród nas, niż przed laty. Żyje, bowiem do dziś przede wszystkim w swym dziele wspólnot zakonnych, rozsianych po całym świecie. Coraz pełniej dojrzewają myśli, idee, dla których tak bardzo się trudził i cierpiał. Jego postawa wobec spraw narodowych, nauczanie i niezachwiana ufność w Bogu, nawet po tylu latach pozostają wciąż aktualne i pożądane. I ta nieustanna troska o modlitwę, własne uświęcenie i walka właściwe wybory w codzienności. „Świętość nie jest dziełem przypadku albo wyjątkowego szczęścia w życiu. To owoc dojrzałego i jednoznacznego wyboru pójścia za Chrystusem”. Prośmy o to w modlitwie: Wszechmogący wieczny Boże, Ty błogosławionemu Honoratowi, kapłanowi, dałeś łaskę prowadzenia dusz drogami świętości i sprawiłeś, że ubogacił Twój Kościół licznymi rodzinami zakonnymi, pokornie Cię prosimy, spraw, abyśmy za jego przyczyną otrzymali potrzebne nam łaski, żyli zawsze pełnią naszego powołania chrześcijańskiego i łączyli się z Tobą w doskonałej miłości. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen

Zapowiedzi wydarzeń

HONORATIANUM zaprasza…

Dom Generalny

Mariówka 3
26-400 PRZYSUCHA
tel. +48 48 675 17 28
 

Prowincja Płocka

Dom Prowincjalny
ul. Kościuszki 14
09- 402 PŁOCK
tel. +48 24 262 32 27

Prow. Sandomierska

Dom Prowincjalny
ul. Mickiewicza 7
27- 600 SANDOMIERZ
tel. +48 (15) 832 26 96
sanprow@poczta.onet.pl

Prowincja Siedlecka

Dom Prowincjalny
ul. Ogrodowa 16A
08-110 SIEDLCE
tel. +48 25 755 32 67
sluzki@sluzki.opoka.org.pl